Alecjweatherwood’s Weblog

- Max Dendermonde De Wereld Gaat aan Vlijt ten Onder, p. 50

There is no better place to watch a city go to sleep than a rooftop.

You’re at a comfortable distance from all the hustle and bustle on the streets and you’re closer to the sky and the stars. As it gets darker and traffic slowly subsides you’ll be left with nothing but your own thoughts. Maybe you’re considering what will happen tomorrow. Or maybe you’re reflecting on things that have already happened. In the intro to my CD One from the Heart I’m doing both.

El D Rooftop Reflections (Winter)

http://www.zshare.net/audio/1298979387e61fb6/

It’s winter and it’s cold. I’m up on the roof with some whiskey to keep me warm and am somewhere in between a dream and reality. Even though I have been in the same house for a while I traveled miles in my mind and I have arrived at a junction. I can’t see where all the roads are going, but I decide to trust an age-old instinct of mine. The ability to deal with the bad and turn it into good – that’s what defines Alec J Weatherwood.

Alexander James Weatherwood is de hoofdpersoon uit Max Dendermonde’s boek De Wereld Gaat aan Vlijt ten Onder. (Tevens auteur van De Laatste Beeldschone Zwendel) Alexander, Alec voor zijn vrienden, is een rustige man die de enorme drang naar vooruitgang in de wereld niet helemaal begrijpt en het liefst gewoon doet waar hij zin in heeft. Als hij echter onderdeel wordt van de ontwikkelingen moet hij een manier vinden om er mee om te gaan. Dit thema loopt zachtjes door in One from the Heart: hoe ga je om met verandering en wat zijn de juiste keuzes?

And no, it is not a coincidence that this post switches languages. It’s a funhouse mirror of the song. I don’t know where to end but I know where to start. Welcome to the listener’s guide to One from the Heart and stay tuned for Better Days.

Alec blikte over de rand en keek of zijn stille, in zichzelf pratende boot niet afdreef. Het was in orde. Het waaide maar licht, hier en daar sneed gemoedelijk een zeil over het water; het waren de laatste zeilboten van het jaar. Ze gaven een beeld van eenvoud, van bevredigdheid in zichzelf, en Alec glimlachte nu over zijn zelfbeklag van daareven.

- Max Dendermonde De Wereld Gaat aan Vlijt ten Onder, p. 50